Cemali Safa

Dünyada çok acı var. Bunu kısa bir çarşı izninde farkettim.  Bunları teker teker izah etmeye zamanım yok. Gideceğim. Burada geç kalmanın bedeli biraz baş ağırtıcı. Geçelim tüm bunları. İsrail’in saldırıları ile söylemek istediğim bir kaç şey de yok değil. Aşağılık herif seni! Bunu nasıl yapabildin? Ya Musa yaşasaydı… çok kızardı size. Ve Kabbala bunu mu diyor size? Sizi anlamıyorum. Anlamadım. Anlamıyorum diyorum sizi… Neden?

…

Sonra insan aşkı arar. Bir genç kadın vardır satırların arasında. Tüm bu olup-bitenleri sorar-sorgular.  Genç adama kahve getirir. Genç adam teşekkür eder. Genç adamın özlemlerini sorar. Aslında hiç sorma der genç adam. Genç kadın karşısındadır. Genç adam aşkı sorar. Genç kadın susar. Bu kadar da olmaz ki… oysa ne güzel piyano çalardın. Hatta keman. Güzel besteleri olan biriydi. Yiyecek bir şeylerde yoktu. Hatta çok korkuyordu. Sonra genç kadının bir arkadaşı vardı. Sade mimarisiyle dikkat çeken çalışma odama usulca gelir. Henüz yeni dinmiş gözyaşları. Genç kadın ve adam ona bakar. O kapının önünde, başı önünde sesizce bekler. Genç kadın ellinden tutar. Ona bir kahve ikram eder. Genç kadının henüz yeni ağlamış arkadaşı kahveyi içerken üzerine az bir şey kahve döker. Çünkü elleri titriyordur genç kadının arkadaşının…

…

Peki bu neyin savaşı. Benden ne istiyorsunuz? Sonra benden ne alabilirsiniz? Toprak. Komik olmayın her yerde var o dediğiniz şeyden. Ama  burası size vaadedilen toprakları mı? Kim vaadetti. Tanrı mı? Soralım mı Tanrı’ya? Var mısınız?

…

Herşeyi sadece bir sayfaya sığdıramıyorum. Genç kadın da bunu çok iyi biliyor. (Bu arada arkadşı gitmiştir çoktan.) “Neyi varmış?” Genç kadın adamın yüzüne dikkatlice bakar. Sanki sorunun cevabı onun yeşil gözlerinde saklı. “Sevgilisi” dedi usulca… “herşeyini bağışladığı sevgilisi onu terketmiş” dedi gözlerini genç adamdan ayırmayarak. Genç adam tebessüm etti. “Terkedebilir” dedi, “ilişkide böyle bir ihtimal her zaman vardır.”

Genç kadın televizyonu açtı. Ekranlarda İsrail’in saldırılarıyla ilgili haberler vardı.

Sonuçta kutsal bir görev… gerçi ben kutsallığa inanmıyorum. Benim düşüncemde bu durum biraz daha farklı. Alternatif fikirlerim de var aynı zamanda. Ama kimin umrunda. Sonuç itibariyle bir burada bilmem kaç yüz gün kutsal bir görevi ifa etmenin hazzını yaşayacağız… ama ne haz… zorunluluğun dayanılmaz hazzı…

Geniş bir açıdan bakacak olursak, askeriye bir multidisipliner bir süreç. İfade ettiğimiz gibi gerçekten bir çok bilimsel verilerin aynı zamanda  kullanılması söz konusu. Askeriyede klişeleşmiş bir söz vardır ki; “askeriye de mantık yoktur” diye… bence bu sözü sarf edenler de  mantık yok. Zira askeriyenin tüm eğitim temelleri, çoğunun bilimsel verilere dayandığını görüyoruz… biraz düşünüp araştırırsak…

Gerçi o kadar bilimsel bir kurum  ki ordu… hasta hasta bir gencin, yağmur altında temizlik yapmasına, daha sonra hasta olmasına ve bunu pek de ciddiye almadığı durumu ile  sıkça karşılaşılabilir…

Verdikleri maaş sadece beş adet ankesörlü kart almaya yeter. Onun için sözde sizin bütün ihtiyaçlarımız karşılanıyordur ordu tarafından. Örneğin çarşıya çıkacağınız zaman askeriye size bir yol parası bile vermez. Öyle değil mi? O yüzden bazıları iki haftada bir, ya da ayda bir çıkar ya da belki de hiç çıkmazlar… Babası işsizdir bazılarının para isteyemezler… bazıları hiç göndermez… ordunun verdiği harçlıkla idare ederler. Sabahtan akşama karın tokluğuna çalışırlar…

Evet kompleks bir multidisipliner bir kurumdur ordu. Örneğin size internet kafe bir nimeti sağlar. Ama bir kaç site haricinde hiç bir yere giremezsiniz…

 -devam edecek haliyle-

Artık zorunluluğun ikinci etabı olan S… şehrindeyim. Yine bir internet kafede yazılarımı kaydediyorum. Bunun ne için yaptığımı da bilmiyorum. Şehir girişindeki köylerde yaşamak istedim gelirken oysa; “bir varoluş biçimiyle”… en azından sabahları taze yumurta ve peynir yerdik…

Bu şehir hakkında  -pek gezmesem de- ilk izlenimim buruk. Burada beni birçok sıkıntının beklediğini seziyorum. Umrumda değil açıkçası. Başıma gelebilecek en kötü şeylerin gelmesini temenni ediyorum…

Ama ikinci etap zorunlulukta daha iyi, daha özlemli, daha sakinim… daha aşığım örneğin. Daha vakur ve daha tebessümkâr.

…

Gelirken Cemil Meriç’in “Bu Ülke” kitabına verdiğim aralarda, aklıma bir çok cümleler gelmişti. Unuttum onları. Kalemim yoktu. İstemedim kendime. Cezalandırdım kendimi kendimce…

Ve şimdi ise ben; bir kaç saat sonra pek de samimiyetine inanmadığım, inandıramadığına inandığım ve acaba beni inanmak zorunda olduğunu bilmediğim bir kuruma bir sene boyunca hizmet etmeye gidiyorum ve içimde tarif edemeyeceğim bir duygu var. Sanırım yeni bir maceranın başlangıcında oluşan klasik heyecanın bir yansıması diyebiliriz…

Ama uzun süreli alışkınlıkları bırakıp gelmek zor oldu. Bilmiyorum. Kalan için mi, yoksa giden için mi zor oluyor bilmiyorum. Benim için çok zor oldu. Bu sefer mki daha farklı. Anlatmaya hacet görmüyorum. Detaylarla kimse ilgilenmez biliyorum. Ama bu sefer daha başka, bu sefer ki daha acı…

Ama en azından insanın bir gün kavuşabilmesini dilediği bir umudunun olması ne kadar da güzel. Benim gibi korkak insanlar bu umudun üzerine pek gidemezler. Ama belki bu prensibimden vazgeçerim de belki umudun üzerine giderim. Ama sonrasında bir şeyleri-birilerini kaybetme ihtimali var…

…

Gelirken o büyük otobüsün yaptığı bir-iki kısmi manevralarda korkmadım. Bir Varoluş Biçimi’ni düşündüm. Tebessüm ettim. Diğer insanlara baktım. Telaşlanmışlardı.

…

Yazacak bir şey var mı artık?  Korkacak bir şey var mı artık? Sen verebilir misin bunun cevabını ey “Bir Varoluş Biçimi”… oysa sen şu an muhtemelen pijamalarınla kahvaltı yapıyorsun. Benim aramamı mı bekliyorsun? Arayacağım seni biraz sonra… kısa bir telefon konuşması olacak ve genel mahiyeti ise temenniler… “ne zaman geleceksin”ler, “rahat mısın”lar, “yolculuk nasıl geçti”ler…

Bunlar ne güzel sorular değil mi? Ben bu hayattaki en büyük zengiliğin sana bu soruları soracak birinin olması olarak görüyorum. Sana yüzlerce kilometre uzaklıktan sana “gel” diyenlerin olması ne kadar da güzel… ve  ne kadar güzel bir nasip…

Ve başlıyoruz…

Bu noktadan sonra, hafta bir görüşmek dileğiyle…

Ben sivil yaşantıda bu kadar üşür müydüm, hatırlamıyorum… oysa çok uzun zaman olmamıştı sivil yaşantımdan ayrılalı. İnsan ne çabuk alışıyor ve ne çabuk unutuyor sevgili okur…

Bu şehirdeki en büyük parktaki pahalı bir kafeyim. Pahalı olduğu için kendime sadece kırkbeş dakikada bir sıcak içecek ısmarlıyorum ancak. Büyük camekanın yanında oturuyorum ve bu sebepten olsa üşüyorum. Diğerlerine bakıyorum bir şey yok ancak ben üşüyorum…

Bu kış oysa (cemekandan gördüğüm kadar) gayet güzel. Genç kızlar güzel şeyler giymişler. Atkı ve berenin şart olduğu zamanlar değil mi bu zamanlar… ve berenin örtmediği saçlar düşer omuzlara… ve soğuk rüzgar geriye doğru tembelce savrur omuzdaki saçları. Gözler kısılır ve yüz kızarılır…

İnanılmaz bir soğuk hava var burada… nedir bu camekandan bile geliyor soğuk. İmdadıma bir sıcak sahlep yetişiyor. Garson kız kendine yakışan bir nezaketle ve gülümseyerek sephaya koyuyor sıcak sahlepi. Kitabıma ara verip, bende onu tebessümle seyrediyorum. Oysa bu zorunlulukta hasret kalmıştık bu nezaket gösterilerine…

…

Yaşadığım her şehre ayak uydururdum ve severdim. Ama bu şehre pek alışamadım, sevemedim. Olmadı. Ama alıştım. En azından son kalan iki haftayı rahatça geçirebileceğime inanıyorum. Sonrasında bir sahil kenti bana çok yabancı olmayan ve çok yakın olmayan. Sonrası… sonrası meçhul ve bilinmeyen… gerisi sır… gerisi pek mühim değil…

…

Geçen farkettim. Bir “serbest ilişkim var”mış… nasıl ve ne zaman yazmıştım o sosyal paylaşım sitesine. Bilmiyorum. Serbet bir ilişkim olmamıştı ve olmaması lazımdı. Bir ilişkim olsa da bu başkasını ilgilendirmeliydi. Yazdığım edebi metinleri her zaman gerçeği mi yansıtıyor sanki. Oysa sanatsal anlamda bir uğraştı bu yaptığımız. Her zaman gerçeği yanstımaz… bir eşcinsel romanı yazsam eşcinsel olduğum içindir herhalde… ama bazı “yakın okur”larım bu durumu anlamakta zorlandı… olmadı anlacağız sevgili yakın okur…

Örneğin André Mourois’in “İklimler” kitabından esinlenerek bir iki yazı kaleme aldım ve şiddetli bir iki tepki aldım. Bir ilham bir, esinlenmeydi oysa .Ama yakın okurlar çok ciddiye aldı. Nasıl ülkemin zihniyetini yansıtıyorlar değil mi?

Bazı şeyleri mutlaka yaşamış olabilirim. Ama her zaman yazar yaşadıklarını değil; okuduklarının analizini, gördüklerini ve ilhamlarını aktarır. Gerçek her zaman yansıtılmaz. Benim yazılarımı okuyan biri benim her daim acı çektiğimi zanneder oysa. Oysa öyle değil…

Geçen kumandan yazarlık, yaşamadan yazdığını ifade etti. Ne kadar vahim. Durum öyle değil… öyle olmamalı… kısmen haklısın kumandanım. ama kazın ayağı öyle değil…

23.01.2009

Sabıra artık git gide alışıyorum. Üzgün değilim. Az-çok inancım var, o kurtarıyor. Ha bir müzik olsaydı okuduğum kitapların yanında, pek iyi, çok iyi olurdu. Ve biraz yalnız kalmak. Ben yalnız kalmayı severdim. Şimdi ise, kalablıklarla yatıyorum, yiyiyorum, içiyorum ve banyo yapıyorum. Haftada bir ancak. O da kısa bir süre. Bir bilsen ne kadar sinir bozucu…

Şimdi Avrupa Başkenti’nde olmak vardı. Bu sıkıcı tutsaklıktan ve zorunluluktan kurtulmak. Sultanahmet’te tasavvufi müzikleri dinlemek ve mest olmak. Beyazıt’ta o dostlarla ya da Bahar’la konuşmak. Hani o “muhabbet” dedikleri şey. İçinde anlam ve sevgi olan. Burada geyik var. Bol küfürlü. Bunu bilme. Hiç bilme…

Kitaba başladım. Zamanlamam harika. Tam da bu zorunluluğa denk geldi. Gülüyorum kendime. Tekdüze bir hayattan sınırsız özgürlüklerin (!) olduğu bir hayata adım atan adamın tuhaf hikayesi. Şafak bitmeden biter. Umarım.

Okuduğum üçüncü kitap bugün biter. Çarşıda pek mekan yok. Bir yer buldum. Büyük bir parkın içinde. Büyük camekandan dışarıya bakıyorum. Islanan insanları ve ördekleri izliyorum. Ördekler o havuzdalar. Üşümüyorlar. Allah’ın hikmeti. Ne güzel…

Zorunlulukta üç kitap;

Birincisi Atatürk’e farklı yaklaşan o sıkıcı kitaplardan biri.
İkincisi Oğuz Atay’ın “Korkuyu Beklerken”… fevkalade… sıkmıyor…
Üçüncüsü bir lezbiyen romanı, sanırım bu zorunluluğa hiç yakışmayan…Selim İleri’den… Mühim değil. Aslında umrumda değil…

Bir alıntıyla devam edelim… İleri’den…
“kitaplar (yazılar) yazara acı verir. bir an’ı, bir sahneyi yazarken gerçek hayattakini anımsar. Gerçek hayattaki acı veya sevinç, mutluluk.. bir an, bir gülümseyiş an’ı.. bana gülümsüyordun. bakışmalar, gülümseyişler, veda edişler, ayrılık sözleri.. hepsi olanca şiddetiyle duyumsanırken, yazarın kağıda döktüğü daima cılızdır. Yaşanmış, gönülde izi kalmış bir acıdır sizi yazmaya yönelten, soluk soluğa bir istek. Yazdınız mı, iki acıyı birden yaşarsınız: geçmiştekini bir türlü yazıda yaşatamamak, ama duyumsamak, boyuna, aralıksız duyumsamak.. duyumsadığınız, sözcüklerinizde eriyip gitmektedir. sözcükleriniz yetersizdir. ve dile getirdikleriniz zaten eriyip gitmiştir.
şimdi yazacaklarım da öyle olacak ..”

Bu zorunlulukta tam da yeriymiş gibi, O (eskilerden adı mühim değil) geldi aklıma. Rüyama. Başka bir adamla. Bilinç altımdaki yeri ve durumu hazır zaten. Üzgündüm. Yorgundum. Tekrar bir kaybedişi ve ayrılığı anımsadım. Bol küfürlü geyik sohbetlerinde aklıma geldiğinde “tam da sırası” diyordum. Gelme artık aklıma. Aklımda sana bundan sonra yer yok. Gönlümde hiç yok. Ben artık başka bir kişiyim. Senin başkalaştırdığın bir kişi. Öyle değil mi? Bir kere teşekkür ettim sana ve bir kere de özür diledim. Alacağım vereceğim yok artık senden. Sana kızgınım. Gelme rüyalarıma.

Başka biri var artık aynanın karşısında. Yanlış anlaşılmasın bu konuda bir sıkıntım yok. Yalnız kalmak istiyorum sadece.

Emir-komuta ilişkiler falan bir yere kadar gidiyor. Kimse senin içinde duygularını bilmiyor ve bilmeyecek. O yüzden kimsenin, kimseyi anlamasını beklemek anlamsız. Arkadan bir iki kelime söylerler ve biter. İnsanoğlu nankördür. Bilirim. Kendini Yaratan’a verdiği sözü unutan mahluk sana ne yapmaz ki? Aynı şekilde ben… aslında sende benden bir şey bekleme Bahar.. belki… bilmiyorum… bir Oğuz Atay kahramanı gibi. Kimi zaman Rodion Romanoviç Raskolnikov misali kendi suçumun cezasını çekiyor gibiyim…

Bir şeyleri anlamlaştırmayı seven bir adamın (yazar) bu hikayesini bende okuyorum ve zevk alıyorum…
Ne kadar tuhaf değil mi?

Bir dahaki çarşı iznine kadar…
Esen Kalın…