Cemali Safa

-Dostum Koray’a-

Dostum iki gözüm;

Hayat denilen uzun soluklu süreci öyle ya da böyle yaşamak mecburiyetindeyiz. Şairin  dediği gibi “ölüme ayarlı saatiz” hepimiz. Bir gün bu gözlerimiz, sonsuzluğa açılmak için kapanacak. Kimimiz kutsal kitapta tasvir edilen Cennet’in muhteşem nimetlerinden faydanırken, kimimiz ise Cehennem’in akla hayale sığmaz azabıyla, günahlarımızı çığlıklarımızla kutlayacağız.

Bu kaçınılmaz son bir saniye sonra bile gerçekleşebilir… Bunun farkındayız…

Şimdi geyiksel diyaloglardan geçelim de biraz konuşalım. Aslında bizim kafamızı geriye atarak güldüren her espirimizin bir ironik yanı vardı  ve bizler hep bir şeylerin mantıksızlığına şaşıyorduk.

Ne ise… Konumuz bu değil…

Tozlardan arındığım masama, benden çıktığına şaşabileceğin  cümleleri bu beyaz ekrana yansıtmak için oturdum. İzninle başlıyorum;

Dostum iki gözüm;

İnsan(lar) maddi anlamda bir çok şeyin sahibi olabilirler ama kimse yaratılan doğruların sahibi değillerdir  ve kimse doğruları babasının malı kimi kullanamaz. Acizane bir kaç kişi farklı bir ahlak anlayışı getirmek niyetinde olabilirler, ki en büyük acizlikleridir onların…

Hayat öyle muhtemellerle dolu ki, insanın başına herşey gelebilir. Küçük bir serçe dahi bir insanın ölümüne sebep olabilir. Örnekleri çoğaltmaya gerek bile yok. İşte ihtimallerle dolu dünyada, aslında çok fazla şaşırmamak gerekir..

Evet son zamanlarda biraz tuhaf insanlar. Akıllarında, hayallerinde, litaratürlerinde, heybelerinde ve kalplerinde olmayan bazı kavramları, farklı etiketlerle kapanası ağızlarda dolaştırıyorlar ve her saniye ayrı bir kaybedişin içerisinde oluyorlar. Bunlara verilecek en büyük iyilik, sahip olmadıkları bu kavramlara bu insanlara öğretmek. Örneğin “dostluk” kavramında yoksun olanlara dostluk kavramını öğretebiliriz, dostluğumuzla…

Hatırlar  mısın? Eve gelişim ilk günüydü ve sen elinde hiç değiştirmedin sigaranla benim odama gelmişti, bir şeyler paylaşmak için. Ben ise hatıra defterimde eskimeyen arkadaşlarımın benim için karaladıklarını okuyordum. Sonra geldim tam karşıma oturdun. Paylaşıma başladık. Her yeni günde yeni bir paylaşımın içerisinde olduk. Aşık olduğumda yanımdaydın, aldatıldığımda, telefonlarıma cevap verilmediğinde, yazı yazarken, küfür ederken ve saire… Her zaman yanımdaydın… Varlığınla bahtiyardım ve o ince tebessümüne hayrandım… Hala da öyle. Ve Allah izin verirse ( ki bunu bizden esirgemeyeceğine eminim) hep öyle kalacak dostum…

Koruduğumuz, kolladığımız ve göz yaşlarını sildiğimiz o saf ve temiz kız da yanımızda… İnan bana Allah’ın yarattığı kavramları, hiç bir insanın gücü yetmez bozmaya…

Buna emin ol dostum…

İyi ki doğdun…

Kıskançlık, gurur, kibir, nefret, kavga, acımasızlık, dehşet, intikam hepsi içimde… Evet olabilme ihtimali çok az olabilir. Ama yine de sonunu düşünmediğim eylemlerin arefesindeyim… Maskemi düşürüyorum.

İnsanların sevgisini kazanmaktan öte, doğru olanı yapmanın önemli olduğunu düşünüyorum. Eylemlerimin meşruluğuna insanlar karar veremezler. En azından benim eylemlerimin hakkında… Zaten insanları anlamak zorunda olduğumu düşünmüyorum… Her daim çevresine gülücükler atan biri olarak, en ufak moral bozukluğunda, başına üşüşüp “nen var” diye soruyorlar. “Bir şey yok” dersin genelde. Zaten genelde anlatacak bir şeyin olmaz insanlara. Ama insanları ısrar ediyordur…

-Devam edebilir-

“haliyle handan’a”

2004′ün hazan mevsimi. Coğrafi yapısıyla pek hissedemesem de hazan mevsimini, en azından dökülen yapraklara tanık oluyordum. Hazan mevsiminde beni teselli eden bir çift yeşil gözle tanıştım. Bu gözler bana baharı anımsatıyordu.Hatta beyaz kelebekler bile vardı. Hiç bir aşkta tanık olmadığım (ve sanırım olamaycağım) bir samimiyet vardı gözlerinde…

Gecenin bir saatinde ucuz sigaralarımı ard arda içerken yazmaya başladım. Yazın hayatına işte üniversitede aşık olduğum o bahar gözlü kıza şiirler yazarak başladım. Her sabah üniversitenin kantininde okuturdum yazdığım şiirleri ve yüzündeki o tuhaf tebessümü izlerdim. Güzel diyordum ve gerçekten güzeldi.

Sonra bir şekilde ayrıldı o gözler gözlerimden. Onu görmüyordum ama bazen bir “Ümit Yaşar Oğuzcan” şiirinde, bazen ise sonu mutlu bitmeyen bir aşk romanında karşılaşıyordum. O şiirlerin birinde bana el sallıyordu. Konuşamıyordum onunla. Ve hiç bir roman karakterinde hayal etmiyordum güzel suretini…

Şimdi miladım olan yorgun şehir İstanbul’da aşık olduğumu sandığım aşkların ertesinde, benden çok uzak bir şehirde, teknolojinin   bana sunmuş olduğu fırsatlardan birinde karşılaştım onunla. İnanır mısınız, yüzündeki gülüş hala kaybolmamış. Gerçi pek seçemesem de gözlerini (işte teknolojini gözlerini çok iyi yansıtmıyor, sanırım daha gelişmesi lazım) yine aynı sohbetlerdeyim.

Ona yazdığım mektubu hala saklıyormuş… Yani kıymet değer biliyormuş. Oysa ben bu kadar kadir-kıymet bilen bir sevgili ile tanışmamıştım ondan sonra. Zaten üniversitenin ikinci katında, kolidorun sonunda, o pencereden uzaklara bakarken ben ona “sanırım senden sonra olmayacak” diyordum cahilce. Ondan sonra “sevdiklerim” oldu ama “sevgilim” olamadı. Ve hiç bir çift göz onun kadar samimi olamadı.

Belki sevgili olamadık ama seven ve sevilen oldu… Aslında sevgili olmak için bu ikisi yetmiyormuydu? Ben seviyordum, o seviliyordu.

Şimdi yine bir hazan mevsimindeyim. Onsuz bir şehirde yaralı ve samimiyetsiz aşklar ertesindeyim. Uzun zamandır yazamıyordum ve yine onun sayesinde yazabiliyorum. Masamın üstünde, o endişesiz, samimi ve gerçekçi gülüşü olan resmi var aklımda ise onunla yaşadıklarım ve yaşayamadıklarım var.

Kusura bakmasın artık hayata felsefi anlam yüklemekten dolayı, aşk şiirleri yazamıyorum. Sanırım biraz değiştim. Ama ne türde olursa olsun, onu yazmak, onunla sayfalarda bulabilmek ve bir zamanlar onu delice sevmek fikri çok hoş bir şey… Zamanında böyle bir aşka sahip olduğum için açıkçası gurur duyuyorum. Ve ona sonsuz teşekkürler sunuyorum. Zira onun sayesinde yazıyorum. Yazı hayatımda bana milad olan O. O ve onun o eşsiz gülüşü. Hiç bir sevgilide sanırım var olamayacak samimiyeti sayesinde şimdi kendimi iyi hissediyorum.

Hazan mevsimin iç ısıtan güzel gözlü kızına benden selam olsun…

Manalardan ve anlamlardan yoksun, geyiksel diyologlar yüzünden yazın hayatıma ara vermek zorunda kaldım. Sahafçı K.’nin orjinal fikirleri, kitap kokusu, gazeteye yazı yetiştirme çabaları, okunan kitapları arkadaşlarla paylaşma mevzularından yoksun bir İstanbul hayatının kucağından kurtulmaya çalışıyorum. Sevgili İ. sağ olsun, seminerler, konferanslar sayesinde hayatıma anlam katacağa benziyor….

Daha sonra kuvvetle muhtemel, yarım kalan hikayeleri tamamlama süreci başlayacak. Ve sonrasında Nazım Hikmet, Orhan Pamuk, Turgenyev, Çehov, Yunus Emre, Bayan Wolf gibi yazarlarla hemhal olduktan sonra, sahip olduğum bakış açısının temellerini atmaya niyetleneceğim…

Sonrasında hayatıma anlam katmanın mutluluğunu hissetmenin derin hazzını sizlerle burada paylaşacağım sevgili okur. İhmal ettiğim Cihan, Ezgi, Cevval (ki bu adam bir süredir kayıp), Margot, Özer gibi kaliteli bloggerlerden özür manasında yazılarının hepsini okuyacağım ve artık eskisi gibi yaşamaya başlayacağım…

Vira bismillah…