Cemali Safa

Bu şehirden ayrılmama sayılı günler kala, bir İstanbul gezisinin dünden  yorgunluğunu üstümden atamadığım bir halde, yazı masama oturup, penceremin perdesini aralayıp, gri gökyüzünün altındaki gri İstanbul’un bir sokağına bakarak yazıyorum.

Bir sevgiliden ayrılıyor hissini vermesine de açıkçası da şaşmadım. İstanbul’a bir ben mi hayran sanki. Aslında hiç bahsetmek istemiyorum bu durumdan.

Öyle aklımda yazacak bir şeyin olduğunu iddia edemem. Ama eğer bir yazar-yazarcık bir şeyler yazmak istiyorsa; mutlaka yazmalı ki, görevinin yerine getirsin. Bu yazış biçimi biraz endişesiz olacak ki, rahat ve okunaklı bir yazı olsun.

Baktığım sokağa doğal olrak yabancı olmadığım için ara ara dışarı bakıyorum, bir şeylerden bihaber olmamak veya haberdar olmak için. Mesela şu yüzüne baktığım zaman insanın içini karartan uzun boylu kız az önce yine suratındaki o inanılmaz ifadeyle evinin merdivenlerine doğru seğirtti.  Onunla bir iki kez dışarıya çıkmış, kendisinin özel yaşantısının sırlarını bendenizle paylaşmış ve sonrasında bende onu ukalaca ve çakma bir bilgece tavırla dinlemiş ve sözde ona hayatı anlamlandıran ve umutlandıran bir kaç söz sarfetmiştim.  O da beni samimi bulmuştu. Yani rolümü iyi oynamıştım. Şu an evinde, belki de pijamalarını giymiş, sıcak odada televizyon seyrediyordur ya da belki de hayatına ağlıyordur bilemiyorum. Ama onu bu iki şeyin dışında hayal edemiyorum.

Sonrasında zaten benim sokağım bir küçük olduğu için pek birşeyler olmadı, olamadı. O kadar da bakmama rağmen herhangi bir şey cereyan etmedi.

Bizim sokak da aynı yazı masam gibi. Birbirinden farklı üç kitap (ki biri yeni aldığım ve bayılarak okuduğum Masumiyet Müzesi, diğeri Hitler’in saçmalıklarıyla dolu Kavgam ve üçüncüsüde tasavvufu çok güzel anlatan Fâni’nin Noktanın Sonsuzluğu serisinin dördüncü kitapı),onlarında altında ingilizce pratik kitapçıkları,  bir masa lambası, hayata dair tuttuğum ve sonraları kitaplarımda paylaşacağım notlarla dolu bir ajanda, takmaktan sıkıldığım gözlüğüm, bir kaç bozuk para ve bilgisayarım…

Aslında belki de masam o kadar boş değil… Ama sokağım… Sokağım bomboş ve iç karartıcı girilikte…

O zamanlar ne kadar yaşım ilerlemiş olsa da sanırım koca bir çocuktum. O ise kadın. Hani o çok bilmiş, makyaj yapan ve hayatın zemherinden geçtiğini, -savunma anlarında ifade eden kadınlardan. Ben yaptığım eylemlerim meşruluğundan şüpheli, o emin. Bir çocuktum belki de, ama emindim o bir kadın… hayatın zemherinden geçtiğini zanneden…

Genç bir kadındı o… bana dersler veren. Ben dersimi aldığımı sanıyordum. Genç kadın gezmek istiyordu, ben bir yerde oturup onu izlemek… o dünyada kalmak istiyordu, ben ise onunla kalmak.. .ben seviyordum, o eğleniyordu… o anlatıyordu, ben anlamıyordum… sonralardan anladım, aynı dili değil de aynı duyguları hisseden insanların konuştuğunu…

Şimdi ise, belki onu gezdiren, onu anlayan, onunla aynı şeyleri hisseden ve belki de aynı şeyleri hisseden, belki de bir noktadan sonra bırakan bir adamla geziyordur, İstanbul’un bir çok köşesinde… bazen hatırı sayılı arkdaşlarının hatırını kıramadığım mey gecelerinde gördüğüm , sevgililerin samimi davranışlarını sergiliyorlardır, adamı gördüm.. bunu başarabilir…

Tasavvufi şiirin öğretileri bana diyar-ı masivadan terki tavsiye ederken, ben onun aslında aldatıcı bir düş olduğunu görüyorum… eskisi gibi gördüğümde artık eskisi kadar kızmıyorum ona…. tebessüm ettiğime inanamıyorum. Eskiden olsa böyle mi yapardım? İnsan kimi zaman neyi nerede yapacağını şaşırıyor ama benim tüm aşklarım hep doğru bildiklerini sanıyorlar… belki de öyledir… ama bu şekilde değil…

Genç kadınla sözde arkadaşça sohbetlerimiz de olmuyor değildi… ben laf arasında hep aynı şeyleri söylüyorum. O da anlamamazlıktan geliyor.

Aşık olduğum tüm aşkların yanıltıcı bir düş olduğunu, o kadının yanındaki adamın bakışlarında gördüm. Sanki bana bakışlarıyla  ”dün senin olanın, bugün benim olması ve belki de yarın  (ya da kuvvetle muhtemelen) başka birinin olma ihtimali var”  diyordu. O zaman “tamam” dedim tebessüm ederek… ve döndüm kıbleye;  Affet Allah’ım… “aslında herşey senin, biz fakir, biz aciz…”