Cemali Safa

O zamanlar ne kadar yaşım ilerlemiş olsa da sanırım koca bir çocuktum. O ise kadın. Hani o çok bilmiş, makyaj yapan ve hayatın zemherinden geçtiğini, -savunma anlarında ifade eden kadınlardan. Ben yaptığım eylemlerim meşruluğundan şüpheli, o emin. Bir çocuktum belki de, ama emindim o bir kadın… hayatın zemherinden geçtiğini zanneden…

Genç bir kadındı o… bana dersler veren. Ben dersimi aldığımı sanıyordum. Genç kadın gezmek istiyordu, ben bir yerde oturup onu izlemek… o dünyada kalmak istiyordu, ben ise onunla kalmak.. .ben seviyordum, o eğleniyordu… o anlatıyordu, ben anlamıyordum… sonralardan anladım, aynı dili değil de aynı duyguları hisseden insanların konuştuğunu…

Şimdi ise, belki onu gezdiren, onu anlayan, onunla aynı şeyleri hisseden ve belki de aynı şeyleri hisseden, belki de bir noktadan sonra bırakan bir adamla geziyordur, İstanbul’un bir çok köşesinde… bazen hatırı sayılı arkdaşlarının hatırını kıramadığım mey gecelerinde gördüğüm , sevgililerin samimi davranışlarını sergiliyorlardır, adamı gördüm.. bunu başarabilir…

Tasavvufi şiirin öğretileri bana diyar-ı masivadan terki tavsiye ederken, ben onun aslında aldatıcı bir düş olduğunu görüyorum… eskisi gibi gördüğümde artık eskisi kadar kızmıyorum ona…. tebessüm ettiğime inanamıyorum. Eskiden olsa böyle mi yapardım? İnsan kimi zaman neyi nerede yapacağını şaşırıyor ama benim tüm aşklarım hep doğru bildiklerini sanıyorlar… belki de öyledir… ama bu şekilde değil…

Genç kadınla sözde arkadaşça sohbetlerimiz de olmuyor değildi… ben laf arasında hep aynı şeyleri söylüyorum. O da anlamamazlıktan geliyor.

Aşık olduğum tüm aşkların yanıltıcı bir düş olduğunu, o kadının yanındaki adamın bakışlarında gördüm. Sanki bana bakışlarıyla  ”dün senin olanın, bugün benim olması ve belki de yarın  (ya da kuvvetle muhtemelen) başka birinin olma ihtimali var”  diyordu. O zaman “tamam” dedim tebessüm ederek… ve döndüm kıbleye;  Affet Allah’ım… “aslında herşey senin, biz fakir, biz aciz…”