Cemali Safa

Ahmet Günbay Yıldız‘ı tanıyanlar bilir. Muhafazakarların aşk romancısıdır. Biliriz. Üniversite yıllarında kaldığımı yurtlarda bize bu kitapları tavsiye ederdik. Sonra okurken duygulanır, idealler edinmeye başlardık. O zaman pek özgürlük falan bilmezdik. Öyle “serbest” de değildik. Hayat bizim isteklerimizin değil, “hazır reçetelerin” emirleri doğrultusunda ilerlerdi. Şimdi durum biraz değişti. Ama “öz” itibariyle pek bir şey değişmedi.

Kurgu yönünden çok aceleci davranılmış bir kitap olmakla beraber, Ahmet Günbay Yıldız’ın edebi anlamda başarılı olduğu bir kitap olduğu ortaya çıkıyor. Konuyu bağlarken çok aceleci davranılmış. Bir kaç Türk film’i tesadüfüyle de karşılaşıyoruz… (Haluk’un mahkemesinin hakiminin Haluk’un babasının olması gibi)…

Aslına bakarsanız kitabı, yeni yetişen gençliğe tavsiye etmeyi öğütleyebilirsiniz. Çünkü yeni yetişmekte olan gençlik  için çokça edebi tarzda öğütlenmiş  ”ahlak ve maneviyat”  vaazları var. Hatta sosyalist bir düşünce sergilemiş insanlar, birden İslamiyeti seçiyorlar ve iki sayfa sonra inanılmaz vaazlar vermeyi başlıyorlar ki bunlar sanki bir kaç İslami külliyat bitirmiş derseniz.

Hiç sokak ağzıyla konuşan roman karakteri yok. Bütün karakterlerin hepsi konuşurken edebi anlamda bir sergi sunuyorlar. Sanırım bu yeni yetişen gençliği kalbini cezbetmek için yapılmış bir hamle olmalı.

Kitap bana çok sıkıcı ve zayıf bir kurgusuyla beni tebessüm ettirdi.

On kişilik bir genç grubu. Birbirlerine söz veriyorlar. Sonra sözlerini tutmuyorlar. Önceden modern hayat sergilemiş arkadaşlardan bazıları İslamiyetin derinliklerinde kaybolurken ki hatta bazı arkadaşlar o grubun içinde o grubu düzeltmek için baştan beri varmış (Yasin mesela). sonradan öğreniyoruz onların muhafazakar olduklarını. Romanın baş karakteri Haluk’un baba hasreti çekiyor ama bu hasret hiç iyi yansıtılmıyor. Haluk’un annesi sonradan muhafazakarlaşıyor. Kapanıyor, namaz kılmaya başlıyor ve başlıyor diğer sayfalarda gözü yaşlı vaazlara…

Okurken sıkıldığım kitaplardan bir tanesi.