Cemali Safa

Dünyada çok acı var. Bunu kısa bir çarşı izninde farkettim.  Bunları teker teker izah etmeye zamanım yok. Gideceğim. Burada geç kalmanın bedeli biraz baş ağırtıcı. Geçelim tüm bunları. İsrail’in saldırıları ile söylemek istediğim bir kaç şey de yok değil. Aşağılık herif seni! Bunu nasıl yapabildin? Ya Musa yaşasaydı… çok kızardı size. Ve Kabbala bunu mu diyor size? Sizi anlamıyorum. Anlamadım. Anlamıyorum diyorum sizi… Neden?

…

Sonra insan aşkı arar. Bir genç kadın vardır satırların arasında. Tüm bu olup-bitenleri sorar-sorgular.  Genç adama kahve getirir. Genç adam teşekkür eder. Genç adamın özlemlerini sorar. Aslında hiç sorma der genç adam. Genç kadın karşısındadır. Genç adam aşkı sorar. Genç kadın susar. Bu kadar da olmaz ki… oysa ne güzel piyano çalardın. Hatta keman. Güzel besteleri olan biriydi. Yiyecek bir şeylerde yoktu. Hatta çok korkuyordu. Sonra genç kadının bir arkadaşı vardı. Sade mimarisiyle dikkat çeken çalışma odama usulca gelir. Henüz yeni dinmiş gözyaşları. Genç kadın ve adam ona bakar. O kapının önünde, başı önünde sesizce bekler. Genç kadın ellinden tutar. Ona bir kahve ikram eder. Genç kadının henüz yeni ağlamış arkadaşı kahveyi içerken üzerine az bir şey kahve döker. Çünkü elleri titriyordur genç kadının arkadaşının…

…

Peki bu neyin savaşı. Benden ne istiyorsunuz? Sonra benden ne alabilirsiniz? Toprak. Komik olmayın her yerde var o dediğiniz şeyden. Ama  burası size vaadedilen toprakları mı? Kim vaadetti. Tanrı mı? Soralım mı Tanrı’ya? Var mısınız?

…

Herşeyi sadece bir sayfaya sığdıramıyorum. Genç kadın da bunu çok iyi biliyor. (Bu arada arkadşı gitmiştir çoktan.) “Neyi varmış?” Genç kadın adamın yüzüne dikkatlice bakar. Sanki sorunun cevabı onun yeşil gözlerinde saklı. “Sevgilisi” dedi usulca… “herşeyini bağışladığı sevgilisi onu terketmiş” dedi gözlerini genç adamdan ayırmayarak. Genç adam tebessüm etti. “Terkedebilir” dedi, “ilişkide böyle bir ihtimal her zaman vardır.”

Genç kadın televizyonu açtı. Ekranlarda İsrail’in saldırılarıyla ilgili haberler vardı.